ze verveelt zich nogal, sinds ze op zichzelf woont. en niet meer in het gezinsvervangend tehuis. nu moet ze zichzelf zien te vermaken.
't werd het dolfinarium. omdat ze gek is op dolfijnen, heur hele appartement staat vol met gipsen, porseleinen en pluchen versies.
en de unieke collectie moest dringend worden uitgebreid. meteen al bij het betreden van het terrein werd een verlangende blik geworpen op de souvenirwinkel.
pas twee dagen later kwam ze erachter dat op heur nieuw verworven verzamelstuk geeneens dolfijnen staan. maar who cares? 't is hoe dan ook een stijlvolle aanwinst.
ik ben nogal temperamentvol. en m'n douchecabine nogal wraakzuchtig.
toen ik op zich best wel woest de glazen deur dichtsmeet, besloot het zware metaalgerande ding uit de sponning te vallen. bovenop m'n blote en broze rechterenkel.
tussen het huilen en jammeren door, zat schrijver dezes stiekem te hopen. op gips. want dat staat interessant.
de radioloog bracht zojuist het slechte nieuws: niks gebroken.
naja, volgende keer beter.
"d'r hangt hier een beetje een euhm... eigenaardig luchtje", zei ze. op de toon die je gebruikt om een vriend duidelijk te maken dat hij eigenlijk even moet douchen.
"o, dat", zei ik. "da's de kaasfondue. je houdt toch wel van kaas?"
"op zich wel", klonk het aarzelend.
helaas veranderde het gladde mengsel ondanks de waxinelichtjes razendsnel in een vrijwel compacte klomp stopverf.
na een uur had het spul eindelijk weer een acceptabele consistentie. maar toen had mirjam al geen honger meer. want m'n verkering was intussen een uiterst gedetailleerd betoog begonnen over maagzweren en maagzuur dat de slokdarm wegvreet.
"lekker hè, kaasfondue?", zei m'n verkering bij het afscheid.
"ja hoor", was 't beleefde antwoord. "misschien maak ik 't zelf ook wel eens. ooit."
gerda is een paar keer al zwabberend van een tafel gevallen. heeft in zo'n verwarde, slaapdronken bui zelfs eens kopjes gegeven aan els.
laatstgenoemde rent herhaaldelijk met wijdopengesperde oogjes de trap op en af, als door de duivel bezeten.
het is -kortom- voor m'n poezen nogal wennen dat ze ineens rond vier uur 's nachts al eten krijgen.
hun wraak is zoet; over veertien dagen zitten m'n vroege ochtenddiensten er weer op. en tegen die tijd zijn zij er net aan gewend, weet ik uit ervaring.
dus die gaan me nog wekenlang om vier uur 's nachts wakkermiauwen.