"schatje", zei m'n verkering, "ik weet een manier om het twee dagen vol te houwen hier in bangkok. we verzetten ons niet tegen de stank en de drukte en de overmatige consumptie. we dompelen onszelf er in onder!"
na een dodenrit dankzij een nogal levensmoeie tuktukchauffeur kwamen we aan op een plek met nog meer neonverlichting.
"kom", zei m'n verkering. die dan wel kosmopoliet is maar boven alles brabander, "we gaan een changske vatten!"
het werden er veel meer. dat is de reden waarom ik hier gisteren niets nieuws heb getiept.
en waarom we vandaag maar es een tempel gaan bezoeken. eentje waar het heel stil is
(filmpje volgt. ook youtube heeft een kater, zo lijkt het).
met de tuktuk naar het vliegveld van chiang mai. van daaruit naar phuket. om te worden gegijzeld door tientallen taxichauffeurs en touroperators.
door een ogenschijnljk betrouwbare taxichauffeur gedropt in the middle of fokking nowhere. bij een handjevol als touroperator vermomde mafiosi. na een nogal felle ruzie verdergereden, vanwege onze permanente weigering om iets te boeken.
een hotelkamer geboekt op phuket omdat de laatste boot naar ko phi phi net vertrokken was. om 1 uur 's middags. noodgedwongen gedineerd tussen de palmbomen op het strand.
vervolgens dan maar bij hippe loungebar gechilld in witlederen fauteuils met een paar changbiertjes. in de plaatselijke reguliersdwarsstraat.
de dag erop met de taxi naar de haven. om te wachten op een twee uur vertraagde ferry. na een tochtje van anderhalf uur nog ruim een half uur in de zon gewacht op de bagage.
om eindelijk voet aan wal te zetten op het bountyeiland. voor vijf dagen snorkelen, thais eten, bloggen, zwemmen en lezen.
werkelijk overal in thailand zie je honden en katten. die vertroeteld worden als baby's.
in tegenstelling tot het heersende idee, stoppen ze die dus
niet in het eten.
't is daarom dat we veel van die beesten op de film hebben gezet. dus niet omdat we onze poesjes nogal missen
(for the record: bijna alle katten zijn gefilmd door m'n verloofde. voor hem en alle andere kattenvrouwtjes: het verslag van onze poezennanny's staat hier).
ze vouwen hun handen en buigen als begroeting. brengen anderen nooit in verlegenheid. zeggen zelden nee. glimlachen zelfs als ze boos zijn. je kunt dus gerust stellen dat de thai nogal beleefd zijn.
tegen bijna iedereen. uw favorietste weblogstukjesmaker wordt in winkels, in restaurants en op straat geregeld getrakteerd op blikken vol afschuw en verbazing. soms op wijzende vingers, ook. vanwege z'n spastische rechterkant.
niet zo vreemd. de lokale spasten, kreupelen en geamputeerden staan enkel in achterafstraatjes. met een zielige blik en een centenbakje om hun nek.
waarschijnlijk denken de thai dat het lilianefonds de zendingen heeft uitgebreid. hier niet alleen tweedehands beenbeugels, looprekken en krukken dumpt, maar ook gehandicapten zelf.